ERF

ERF
 
Jo soe wol flije, heit, dat dichtereach,
Dat my ûntwûn de Fryske lânen yn;
Jo hienen ek al ris in rym betocht
En hage mocht jo sa dichts wûnd’re skyn.
 
Har, dy’t jo leaf wie, hienen jo wol brocht
As blomferear in plôk fan poezij;
Mar och dat stille spul wie net har kar,
In bûnter ryk dêr bleau har leafde by.
 
Mar ek de wittenskip wie jo net frjemd,
Jo namen oan fan skiednis en natoer.
– Wat kaam der fan ta my? De stream draacht fuort,
Nei fierste stagen gean de jeften oer.
 
Mar mei my slút it ôf. Sa moat ik wol
Yn deioer pielen it uterste bestean,
Sil ik fan eigen om my hinne ha
As ’k, krêftûntbûn, oer ’t lêste weifek gean.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *