DREAM EN LIBBEN

DREAM EN LIBBEN

 
Fier gean ik de blide wegen
As de stille neidei komt;
’t Lette ljocht hat al it libben
Yn syn wûnd’re frede nomd.
 
As de meander dan strykt de seine,
De molkwein op hûs oan giet,
It liket sa frjemd ferheven
As ’t op âlde printen wol stiet.
 
As leaflik jinsen it tuorke
Syn spitske omhegen stekt,
En de simmerjûnsang fan ’e sleatten
Allinne de stilte ferbrekt…
 
     – O, hoe fier fan it libben, it sterke,
Hat, dichter, dyn wei dy laat,
Ast’ sa yn ’e dream fersonken
Dy loaikjend deljoust yn ’t skaad!
 
’k Mette ’t hjoed yn ’e gleone sinne
Oan ’e dyk by peallen en stien,
Dêr hawwe de sterke earmen
Har grutte dieden dien.
 
En myn feint, ’t wie by dy doeste gongste
Yn ’e wyn op dyn lange wei,
Oer ’e ienlike flakte naamste
Dyn moedige wêzen mei.
 
O krêft, o jonge libben!
Wat is dy dreamers liet?
De wyn en de fûle sinne!
Mei ierd’ en himmel striid!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *