DOE’T IK IN LESTE DICHT OANGEAN WOE

DOE’T IK IN LESTE DICHT OANGEAN WOE
 
Foar plechtich ôfskie bin ik net de man
En foar in freon, te weinen, haw ik neat;
Ik gean wer fuort sa as ik kaam, in feint
Dy’t mar ris song, gjin Master heech fan steat.
 
Sa ek dizz’ moarn: in sicht oer ’t fjild,
In hynder, wyt, dat slipet; tichter by
In man oan ’t sljochtsjen, âld augustuswurk.
Yn ’t koatersstrinkje, op weidersgong, twa kij.
 
In simpel byld! Gjin blâns fan nije wrâld,
Fan dei dy’t rize sil yn west of east;
Wat boerewurk, mar optein yn it ljocht,
En strieljend útriisd boppe ierdsk fergean.
 
En mear ferskynt: ’k sjoch heit’ en memme tiid,
Har freugden byldzjend tsjin ’e kleare loft;
Fier bûten hjoed en syn benearjend stik,
Ut wankâlt wei en roppers lûd geroft.
 
En alles komt: âld’ ieuwene libbensstream,
– Eat oars as ’t spreukespul wêrmei de rinders gean;
Allinne fromme oerjeft’ komt har nei;
Is fier ferrûn, mar sil as wy bestean.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *