DOARPKE

DOARPKE

 
Hjoed haw ik it doarpke fan ’e oare kant sjoen;
It spitske stike sa grien boppe de huzen en beammen út!
– Witte jimme wol dat de moaiens fan sa’n doarpke leit yn
     de beslettenens? Yn de ienens fan huzen, hôven en tsjerkje?
It húske dat ik al ris beneamd ha, lei ferwaarleaze en
     ûnbewenne; (mar by de tille wie der in nij by komd).
It rinnen foel sa licht, en ik rûn troch nei de koai;
Donker en swier lei it bosk yn de augustusneimiddei.
 
‘It sil bestean, it sil bestean!’ sa sjongt it yn my
O jimme dy’t foar ús boud ha en it erflik oan ús oerdroegen!
O sielen, o libben fan âlde geslachten!
O alles dat op my ta komt en yn my behâlden wurdt!
 
En dan wer de man op syn stoel, dy’t mei it tou de hikke foar
     my iepen lûkt.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *