DICHTERS BINNE SJENNERS?

DICHTERS BINNE SJENNERS?

 
It moast no wêze – ik bin sa âld –
Dat ik it wêzen fan ’e dingen iepen lizze koe;
Dat ik út ’e bylden wei – sa as hja dat sizze –
Komd wie ta de djipste krêft.
 
Mar, o wat ik fiel is net as de boarst’rige skors
En it sêfte moas fan ’e stammen;
Wat ik rûk is net as de rauwe rook fan it gers;
Wat ik sjoch is it bûthúsfinsterke
Troch it earste grien fan ’e flearebeam;
De rûning fan ’e pôle,
En de arbeider dy’t troch de fuorgen trapet
By de bouikkers lâns;
En it sêfte gerimpel fan it wetter.
 
Soms ek sjoch ik de fâlden op it gesicht fan it âld minske
Dêr’t de jierren yn fêstlein binne, foarby mar net fergûn,
Libben yn it goede ljocht;
Of it antlit fan de jonkheid, dy’t wachtet,
Blank en iepen,
Mei de sinnen, dy’t alles nimme sille.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *