DICHTER OBE POSTMA, NEA NET FOLLE SKREAUN’

‘FAN GOD EN HEITELAN HAT BROLSMA, LIKE MIN AS DE
 

DICHTER OBE POSTMA, NEA NET FOLLE SKREAUN’
 
Nee, God en heitelân haww’ hja net folle neamd.
In proaza en in ferseman, en swije mar
Oer dy’t har wêz’ne hat en dy’t har libbens droech.
Haww’ hja gjin weet fan ’n himmelheit, fan ’n oanwiisd lân?
En dochs mar prate of dichtsje sa’t it hjit
Oer lân en folk, oer libbens lok en ûnk
En sûnder euvelmoed!
Oer lân en folk. – Mar wie ’t mear as in doarp,
Of sels in hûs, dàt hûs dêr oan ’e dyk?
Mear as dat minske en dy lytse gernier?
Oer lok en ûnk. – Mar wie ’t net dat feest, dy ljochte dei?
Dat droef ferlitten en dat misferstean?
– Mar binn’ dy losse dingen meiinoar
Net as in lân en folk, noch ûnbeneamd?
Soms neame hja it Fryslân; is dat net sa goed
As oarlju’ heitelân?
 
Oer God net folle skreaun;
Mar wa skreau oer God sels?
En frommens wie dizz’ grutte bouwersman net frjemd.
Sjoch Lea; mear as ien lyts mantsje ek
Dy’t jonkheid ’t goede wiist. En Bokke dan
As er d’ earste dei de Heare trou ferseit!
Dan stean ik faaier en myn frommens hat net oer.
Neam ik wol God, as ik alsiele sis,
De alomfetsjende, ûneindich as… hja sels?
(Mar dêr is gjin geslacht) – De leafde foar wat is
Liedt nei har ta.
 
O Brolsma miich, o grûn en minske man,
Sa dochs in wurd oer God en heitelân.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *