DESELDE SANG

DESELDE SANG

Noch is minen it blomt oan de wegene kant
En it jimmer weagjend reid;
En minen is it griene fjild
Yn syn ûnmjitlikheid!
 
Noch nimt my mei de klaverrook
Dy’t oer de finne komt,
En draacht my út – in licht beswier –
Yn ’e skimerljochte romt’.
 
As dan oer jimmer selde sang
My komt de freonene klacht,
Ferjou! it is ien machtich byld,
Dat heel de siel beslacht.
 
Wat sa it oare wêzen naam
Kin net syn wegen gean,
Mar moat yn ivichheids ûnthâld
As ien begryp bestean.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *