DE SKRAARDER TOER

DE SKRAARDER TOER

 
Us muoike, dy’t al pake’ muoike wie,
Sjoch ik by d’ útdoar stean, de holdoek om;
En jimmer sjocht hja nei de Skraarder toer
En âlde dingen komme trou werom.
 
De Skraarder toer! Har fleur’ge jonge tiid
Dy hie se dêr ferbrocht en d’ âlde toer
Brocht fan har libben ’t bliid betinken wer,
Hy fan it lytse doarp it haad en stjoer.
 
De Skraarder toer! My ek riz’ bylden op,
Ut faarenfoarfaars rouwe tiid;
De tsjerke ’t plak, fan d’ ierd’ de himmel ’t neist,
De sterke toer in taflecht yn ’e striid.
 
‘Hark! d’ ûle ropt fan ’t hege dak:
Owie, owie! Sjoch Douwe fan Aylva gean
Mei feinten fan syn stins op kriich en brân!
Hjoed krijt it dryste reau syn lean!’
 
En: ‘Hark! De klok liedt as in gek!
Ald Jurrebaas hat syn eintsje fûn.
Twa dronken feinten hingj’ oan ’t tou,
De bargen flean’ it tsjerkhôf rûn!’
 
Fuort giet it âlde, Fryske tuorren ek;
Dan falt it geveldak, in spitske stiet;
Mar fan it nije libben wit er neat,
Dat frjemd foar him, syn eigen wegen giet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *