DE ‘RIMEN EN TELTSJES’ FAN DE BRUORREN HALBERTSMA

Hoe jamk brochtsto my nocht yn tsjust’re jûnen,
Do bliere treaster fan ’t ferbûke herte,
Joechst wer it lok fan lang ferfleine stûnen
En tôgest my yn dream nei ’t plak fan berte.

Us kunde is al âld: dyn earste lieten
Heard’ ik as bern oan memme skurte sjongen,
As wy de winterjûns te skim’rjen sieten
En bern, fan tsjuster eang, om sankjes twongen.

En letter kaam de nocht oan ’t bizich teltsje
En lies ik mei begryp dyn moaie sangen,
As fan Marije’ dea, fan Jokk’ en Jeltsje.
En d’ himmels straff’ op Sytsk’ oerdwealsk ferlangen.

Mar mear noch bist’ my no: it hele libben
Fan Fryslân joust’ my en fan ’t folts de siele,
Yn dy fyn ik my sels, myn honk en sibben
En wa kin ’t frjemde lyk as eigen fiele?

Do joust’ ús ’t lân mei greiden en mei marren,
De wille en ’t wrotten wist fan ’t folts te mielen;
’t Fermeits joust’ ús yn merkjen, riden, farren,
It bodzjen sjogg’ w’ yn greidboers deistich pielen.

Dyn taal is echt; sa hat ús pake sprutsen,
Mar opskreaun is ’t mei dichters gouden pinne,
Dy hearre ek wat yn herten bliuwt bedutsen
En dy it hege en sljochte skiede kinne.

O nommel bruorrepear! elts’ mûle moat ferstomje,
Mar do silst libje, al is lang ’t bient fermôde,
Want ’t Frysk team, dat op sokken skaai kin romje,
Dat sil dyn wurk yn iv’ge eare hâlde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *