DE PARREBEAM

’t Wie foarjier, de parrebeam bloeide sa swiid,
Yn syn pronk fan wite blommen:
En de sudertwirkes boarten oer ’t gea,
Men fielde de simmer kommen.
It hôf wie fol swietrook en klear wie de loft,
Yn ’e rûnte dûnse in bernekloft
Om ’e parrebeam.

Ik tocht oan ús beppe, no lang al wei,
Dy sette de beam út in krúdsje,
En gjin mem fersoarge har berntsje sa trou
As beppe, goeminske, har sprútsje.
En no is har beam fan it hôf de pronk,
Dy moaier sjen wol, moat fier fan honk,
As ús parrebeam.

No boartsje de bernsbern om ’e âlde beam,
De jonkheid yn gouden wille!
En it libben brûst ta de takken út,
As soe it fan bloeisel tille!
In wûnder sigen rint troch de stamm’
No’t hy it lije foarjier fernaam,
Us parrebeam.

O, it libben komt en it libben giet.
Op simmer sil winter komme!
En ’e hjerstwyn nimt de blêden wei,
Mar it foarjier set yn blomme!
It hôf wie fol swietrook en klear wie de loft,
Yn ’e rûnte dûnse de bernekloft
Om ’e parrebeam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *