DE LODDE

DE LODDE

 
O earste gravens wûndere bedriuw!
De ierde, dy’t ús draacht, jout mei!
Do stekst de lodde er yn, hy giet yn ’t lichem op;
Dy grutte, machtige ferwint dyn krêft!
Do dolst dy hoale en grêft; de bult,
Dysto dy winst, wurdt terp of dyk;
Der is gjin ein oan watsto bouwe silst!
 
Yn ’t lytshús leit al ’t ark:
De lodde en skeppe, sibben, nêst inoar;
Dan – bandigers fan wâl en sleat –
Snijseine en heakkel; stikelspar en houwe,
It lichter reau.
De lodde is dyn maat, dyn hân
Past om ’e jelt; it yl kaam fan dy feint!
It gledde blêd is skuorre fan dyn krêft,
Asto mei macht it dreauste yn ’e grûn,
De wrede klaai tebriekst.
 
Dy sleat hast slatten; yn ’e greide hast
De fuorgen dold.
Dy bou hast hakke mei dyn sterke freon,
Hoe mannich jier! It izer sliet,
Dyn lichem mei; en stiif en krom
Sa makke it wrotten dy; hast is dy ’t wurk ûntkomd.
     – En allegearr’ wêrfoar? Moarn sil dyn âlde maat
Yn oare hân dy grave it stee dêrsto yn rêste silst;
En alles is foarby.
 
Mar yn dit gea, myn bodder, hasto boud
En dien wat moast. ’t Hie sûnder dy
Syn plak net sa yn al it ierdske hân.
De fruchten fan dyn hân
Bring’ ús fan al ’t bederf har part;
Dyn sleat is d’ ieuwen oer in skieding fan it erf.
En ast’, de lodd’ op ’t skouder, jûns nei hûs ta giest,
     – De sinne blinkt der op: in byld yn gouden glâns –
Wa gûn syn wegen yn in suv’rer skyn?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *