DE LIEREMAN

DE LIEREMAN

Mei kykkas en liere de geaen út
Sa swalkj’ ik oer hiem en hôf,
En lit oan ’e doar myn printen sjen
En draai myn lieten ôf.
 
Och ’t is net oars as har eigen spul
Wat efter ’t glês ferskynt;
En yn har gyng de wize alom
Dy’t út ’e liere wynt.
 
Mar ’t nuver kaske, it kleurich byld
Sa út ’e djipte wei,
En fan de spyldoas it fine lûd,
Dan nimt har dochs wer mei.
 
Fan jierren wramens de heugenis
Is út ’e siele gûn,
En ljochte dagen, frjemd ferspraat,
Haww’ har ta ien ferbûn.
 
O stûnen dy’t as fêste print
Sa bliuwe yn it moed,
En mei har sterke libbenssang
Ferfolje it bleke hjoed!
 
– Dan triuw’ hja stil de liereman
Har gave yn ’e hân,
En sjugg’ him faaks noch effen nei
As er strampelt troch ’t lân.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *