DE KRANTE

DE KRANTE

In klomp oan ’e jisterpeal; dêr brochten wy
De krante yn foar ’t Jan Barts folk, op ’e helt
Fan de kertiers distânsje. ’t Stiet my foar
De tredde peal: ’t moast net te ticht by ’t paad!
Letter – ús buorman kaam as nije maat –
Wie ’t makliker.
Doe wie der ek al ’t Nijs; Nieuws van den Dag;
Mear foar it yntellekt (Nim ’t my net kwea!).
De master earst en dan noch trije man,
Dêr út haw ik de letters leard.
 
Mar no de Ljouwerter wer. Tekoart foar ’t yntellekt?
Mar dat is no dan oars! Wat krante hat
Safolle wysheid yn? Ik neam allinne mar
Dy J. J. K. en S. J. v.d. M.,
Wat moatte dat gelearde mannen wêze!
Dan P., mei styl; dy oare man v. B.
Hat ek syn weetsje wol. En sa mar fuort!
(Mar wat wie ik in jobbe doe’t ik destiids
As losfêst stikjesman hjir ynhierd wie!)
 
Mar gean ik hjir ’t fernaamste net foarby?
It nijs, it nijs, dat lûkt ús dochs it meast:
Sà is it libben en sà rint de wrâld.
Dêrom rikt ek de sike noch nei ’t blêd,
Oan ’t lêste ta; in net te skatten freon.
– En foar de freon hjir noch in inkeld wurd:
Twahûndert jier! O wûnderryk ferskaat!
Yn Stêd en Doarpskronyk nimt it ús mei.
En no de takomst yn. Twahûndert, tûzen jier,
Sa lang as ’t Fryske folk moed ta it libben hat!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *