DE KASTLEIN

DE KASTLEIN

 
Ien fan ’e Likendelers út ’e âlde tiid,
Rou roversfolk, skrik fan de noardersee;
Oant har fersloech de sterke handelsstêd
En roeide út East-Fryslâns tsjoede stee; –
 
Of Grutte Pier yn delgong; sa’t er stie te Snits
By de Heecheinster piip, en seach de skippen gean;
In groulik man, wyldút it swarte burd;
De bern fan fieren bliuwe skruten stean; –
 
Sa sjoch ik him der stean: in foars en machtich man.
Fan wêzen stroef en stoersk; hy docht syn tapperswurk,
En jit de romers fol foar ’t folk, en tsjinnet har.
Mar feintsjes, hoedzje jimm’ of fjoer slacht út it swurk!
 
Wat mei er foar him ha? Is it syn jonge tiid,
Doe’t hy, allinne, feint, as ’t him yn ’e holle kaam,
Leechreage sa’n herberch? Slûksturtsjend gûn’ s’ er út
Ear’t har de woedzjende yn syn earmen naam.
 
Of is ’t syn frijersgong tsjin famme âldene sin:
O lyts fersteur, wa keart de wylde wyn?
Wie him it hûs ferbean, de faam dy woe him ha;
As ’t oars net koe, dan ta de skoarstien yn!
 
Of giet him troch de holle frjemde fantasij,
Fan jonge langst, fan swalkjen en in wyld bestean,
Sa as fan Pier en Stortebeker yn dy rouwe tiid,
Doe’t ûnbedimme in man syn aard liet gean?
 
Mar wie ’t in dream fan jeugd, fan romte en see,
Licht dat in glim fan ljocht glied oer syn wezen stil!
No bliuwt it stoersk en njoer; en effen giet syn hân
Nei ’t stee ta fan de freon, dy’t him ferdjerre sil.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *