DE JONGE

DE JONGE

 
Fêst op it gledde seal,
Ien mei it wiel dat him draacht,
Trapet de jonge de wegen út.
Linich geane syn fuotten har nea fertraagjende rûngong,
Effen mar roere syn hannen d’ oerstallige stjoerstang;
Unbeskromme skôgje syn eagen de wrâld yn,
Wat soe er eangje?
 
Mar om ’e hoeke
Lizze de winen,
Ienlike flakte is har draafpark;
Bergen komme op oan it loftrom,
Djippe skaden dekke d’ ierde.
De jonge benearet de tsjust’re romte,
Him gnjirdzje en brekke de fûle winen;
It roazich antlit wurdt bleek ferlutsen,
De eagen siikje hâld en hulpe,
De fuotten traapje om it libben…
 
     – Mar, dêr komm’ de ljochte wenten,
Sjoch dêr binn’ de lije paden.
Dêr is freonene help en stjoer!
Njoere machten skrilje en wykje,
Hâlde eachyneach gjin stân!
En fertroud giet wer it traapjen
Op de froede wenten oan.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *