DE JEFTE

DE JEFTE

 
Al wat ik skriuw, dat is wier bard.
     – Ik haw gjin krêft fan hege fantasij
Dy’t miele kin in wûnder mearkelân
Of, machtich, iependocht in kommend gouden tij. –
 
’t Is it bêste wat ik haw; hjir kamen gear
Myn lokkig’ oeren allegearr’; fan jeugd en ljocht
De skienste dream. Ik jou it wei,
En wa’t d’ âld taal ferstiet, haw ik betocht.
 
Wie it myn eigen wol? It kaam my oan
Fan myn geslacht en giet nei har wer ta.
It is fan sibtal mear as man it erf,
En elts hat part oan wat ik gearbrocht ha.
 
Sa binn’ hja riker as har steat wol seit;
Har miene himrik is dat romme fjild,
De sang, de gloed, de klaverrook,
De see fan ’t lân, dy’t weeft en tilt.
 
Wat lang foarby is, rôp ik op
Ta nije dei; har krêft, har jeugd; in ljochte ring,
Wat ienkear wie, ferlern mar net fergûn,
Ferskynt yn teare glâns: in blider ding.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *