DE IERDE NEI

DE IERDE NEI

 
O doe’t ús hannen de klaver skearden,
Troch ús fingers de kerlen rûnen,
Fêst oan har lichem ús fuotten sluten!
Doe’t ús wûnder wie har heechste waachsen,
It reid dat ús diek en de machtige beammen;
Doe’t ús wille wie har leaflik sieren,
Kleur en rook yn ’t oerbyld foarme…
 
Hjoed yn ’e rein wie hja my wer effen as doe;
No net it ljocht dat ús omstreaket,
Mar hjasels sa as hja yn ’e dize donker iepenleit.
In fine rook komt fan ’e bou;
Efter de skûne tikjend harje de mannen de sichte;
Hoe nei soenen dy har wêze?
Troch it wiete gers gean ik nei it doarp;
Op ’e terp stean de huzen te wachtsjen.
Ik begroetsje har ien foar ien,
En gean myn wegen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *