DE HUZEN STEAN IEPEN

DE HUZEN STEAN IEPEN

 
De huzen stean iepen; hja sjogge my oan
En noegje my swijend yn;
En al har bewenners binn’ feardich en wol
En hawwe har âlde skyn.
 
Hjir is de feint, dy’t mei him draacht
Wat stoar yn it ierdske dal;
Wat ienkear krêft en bloedslach hie
Jout hy gedaante en stal.
 
Och, libben of dea – wat wie, dat is
En stiet foar ivich fêst;
Gjin godheid dy it wanken docht
Wêr it toev’t yn neitiids rêst.
 
     – In rook, in lûd. It libben riist
Ta dei. In fyn gerûs
Sjongt troch de romten; sinne blinkt,
De wyn waait om it hûs.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *