DE HOVEN YN ’E BLOEI

DE HOVEN YN ’E BLOEI

By ljochte moanne soen’ hja byinoar komme:
De dei falt lang waans leafste komt tenacht.
Nei ’t lân teach al it folk. Skien’t sy de wacht
By ’t fjoer hie en by ’t miel, ûnder it fromme
 
Skaad fan ’e hurd, wat ûnk soe oer har komme?
Is ’t net of, no al, har wat lûkt mei macht
Under de hege middei’ sêfte ljacht?
Tel hat se wite gaas en kape nommen…
 
Mar út ’e hûs, sjoch rûnom oer it fjild
Der stean s’ as hja yn kape en wite gazen,
Betsjoend as yn in sliep fan hûndert jier,
 
Te wachtsjen op ’e trêd fan feintsje kwier,
Op fleur’ge rop, lûdroftich hoarneblazen
En in blier antlit oer ’e muorre tild?
 
Nei it Hollânsk fan H.J. Boeken

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *