DE HIKKE

DE HIKKE

 
In fêste wachter stiet er op ’e daam
Tusken de peallen, neigeande, op syn stee;
Skier en ferware yn in trouwe tsjinst,
Beskutter fan it erf, warder fan ’t long’rjend fee.
 
Syn fjouwer planken lâns, syn standers òp
Joegen de ieuwen oer oan ’t gea har stal;
En tsjochst nei ’t noard, de griene marsken del,
Dy bliuwt dyn freon yn rige sûnder tal.
 
Foar ús gong er net op; syn omstap wie
It paad nei doarp en dyk; mar – swiidste tij –
As foars de weide nei de skuorre swinkt
Dan makke er wiid de wei nei ’t hiemstee frij.
 
By him wie ’t wrinzgjen as de leane lâns
Kaam jûns de maat. En mannich kear
Wie hjir it ôfskie yn ’e ljochte nacht,
As leafde hie har lêste stom petear.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *