DE HANNEN

DE HANNEN

 
De dichters hannen seach ik; hy wie stoarn,
Sa no dat byld. De twa fan boppen earst,
Fan ûnd’ren dan; in smel en krêftleas pear.
Doe seach ’k my sels: ek as dy oare meast.
 
Wat haww’ hja dien? De pinne stjoere koe;
Of wie it toetsetik? Hja bouden net fan klaai
As oaren wol, de foarmers fan it byld,
Yn namme feint, mar fan in ealer skaai.
 
Hja meanden, dolden net; hja brochten net
It swiere kroadfol by de dealje op;
Hja hellen net har part oan fan it tou,
As it lûken is, op foarmans koarte rop.
 
En wer sjoch ik de skrale tsjinners oan,
Wêr d’ ieren, tearkes, waarden wol oermâns.
En oare âlde hannen sjoch ik wer,
En in fyn rinkje gean ik sêft by lâns.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *