DE DYKHUSKES

DE DYKHUSKES

 
De húskes stean sa hjir en dêr
As delstruid oan ’e dyk;
Hja haww’ it dêr sa rom en frij.
Elts op him sels in ryk.
 
En as men by it paadsje op rint,
By dyk op, nêst it hûs,
Dan leit dêr d’ âlde, wide see
Mei it trouwe weachgebrûs.
 
De see jout mannichien it brea,
Dy’t mèi syn krêft betwong,
Dy’t wrotte oan ’e hege dyk.
Wêrop ’t geweld fergong.
 
De see jout wille yn wintertiid,
As dûkers komm’ oan ’t haad,
As ’t wetter oerfljocht, bût oandriuwt,
Dan libbet wer ’t âldFryske aard.
 
Dan mei heak of gewear d’r op út
O, ’t moaie, rouwe bestean!
In man is noch allinne wat wurch
Wêr’t heech de weagen gean!
 
Ik sjoch sa’n húske, it stiet der sa lij,
Sa nochlik op ’t eigen stee;
De keamer wat swart berikke, mar smout,
It efterhûs rûkt nei de see.
 
En lit it no wêze in nije tiid,
Dy’t fan frijheid en rjochten praat, –
Dy’t hjir wennet wol syn rjocht ek ha,
Mar net fan syn dykhúske skaat!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *