DE DREAM FAN IN LOKKICH LIBBEN

DE DREAM FAN IN LOKKICH LIBBEN


Soms komt it oer my as in dream fan lok;
In rêstich hert, de sinne oer in hôf,
Oars net: en troch myn tinken rint in stream
Fan nuver spul, blier yn it sêfte ljocht.
 
Ik neam ’t myn dichterdream; it no wurdt wei,
De stêd bejout him en ’t wurdt alles oars,
Ik haw it earder sjoen, mar lang ferlyn,
In blide dei, in gouden simmerjûn.
 
Ferwezen rin ik troch: ‘’t Wie op in snein …
Of wie ’t in stêd yn byld, in dreamestêd?’
Ik wit it net, mar dan in dream fan jeugd,
Want jonkheids ljocht is ’t dat myn paad bestriel’t.
 
Wy binne net deselden as fan doe,
Doe ’t libben, nij, betsjoende ’t jonge moed;
Mar sokken dream bringt effen ’t âlde hert
En ta ien stream terint it doe en hjoed.
 
En ’t is my, wie it libben yn ’e dream
It wiere, en it oare reach en reau;
It lok stiet fêst, syn dauwe siicht oer ’e ierd’;
Wa’t dreame kin, dy rint yn wûnderstêd.
 

 
Is dichter wêzen oars as ’t lok fan ’t libben sjen?
Op moaie foarjiersdei, sa ien mei heel de wrâld,
Sjoch ik sa ljocht, as nij ferwiel, de greiden,
En ’t teare beammesprútsel jout him iepen.
 
De pleatsen lizze fleurich oan ’e wei,
Fan maitiidslibben fol is hôf en hiem.
De fûgels saaie licht oer ’t greidlân hinne,
En bliid gean oan ’e loft de ljochte wolken.
 
De jonges drave yn ’e stive westewyn,
De famkes dûnsje en laitsje op ’t hege hiem;
Oer alles leit de bliere foarjierssinne,
En as in stream fan lok giet oer ’e ierde.
 
De dei, it jier fergiet; mar moat it lok ek gean?
Lit, jonge krêft, gjin noardewyn of wintertiid
Dy rou fertoarkje! En komt oer my it lok as drôge,
Sa sil dochs fan dat reach yn dizze dichten bliuwe.
 

 
Dan sjoch ’k de minsken blier troch ’t libben gean;
Sterk dogg’ se it wurk, dan nimme wat har lêst;
Hja drage it ûnk, dat har net kromje kin,
En fine yn ’t ein, op tiid, har rêst.
 
By ’t ôfskienimmen sjogge hja tebek:
Hja hienen it lok, har wurk wie goed,
Wa soe dêr kleie? Neiteam bliuwt;
Doch d’ eagen ta: do libbest mear as hjoed!
 
Har ierdske omskot, tel ta jiske tard,
In urn sil ’t ha; syn heech bewâld
Hat no op ierd’ it Moaie, ’t fûl krûpt wei,
It hege ljocht skynt oer ’e wrâld!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *