DE DEA FAN DE DICHTER

DE DEA FAN DE DICHTER

 
Dêr leit yn ’t wite klaad – in bleke skym –
Wat iens de drager fan syn wêzen wie;
It omskot, dêr’t de siel har byld oan joech,
En dat, yn wikselkrêft, de siele foarme hie.
 
O mom, o ûnferweechlik neat! Wêr teach
Dyn slaaf en hear? Hy leave d’ ierde sa,
Hy hie dizz’ reis net dien, hie gjin oermânske krêft
Him slein en dreaun nei frjemde kusten ta.
 
Wa leave it ljocht as hy? Sa as it komt
Yn ’e earste steat; de ierde nimt it oan
Fansels, as ’t bern de memme leafde nimt,
En bloeit, en ken it godgelike skoan.
 
Syn leafde wie foar ’t ljocht, sa as it komt
Ut heel de bloeiend’ ierd’; út it bliere each
Fan minskebern as blidens yn gelok
As leaflik skynsel oer syn wêzen teach.
 
Wat leave er net? Wat dy en my ûntkomt,
Dat wie him swiet muzyk; in ko dy’t balt,
En winters guozzerop; de wjerklank oer it iis
Fan ’t fiere kreakjen en as ’t bomiis falt.
 
Wat wie him lyts? Al ’t libben wie him nei;
Hy naam it op, der foel in blanke skyn;
Hy struid’ der oer it fine gouden stof,
In wûnder mearke wie ’t fan lang ferlyn.
 
     – O bleke poppe! Hjir by ús is hy,
En by syn folk! Hjir bleau wat fan him teach;
En sa moat wol syn wêzen, ús foarby,
Troch d’ eter spegelje yn it alomfiemjend each.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *