DE BEAMMEN

DE BEAMMEN

 
Fierwei terint
Dyks slingerjende seam.
Gjin beam
Skoddet ta lean foar de wurge polder
Jûntiidsearnst’ge dreamen út rûne kroane.
Beamleas en sljocht en keal
Rûnet him ikker oan ikker swart en swier.
Ut folle sleatten straalrjochte lin’
Blinkt treastend allinne
Ljochts bleke skyn.
 
Mar dêre, fier fuort yn it swijende lân,
Tsjocht stadich en wichtich en woltemoed,
De strjitweibeammene fromme stoet.
Hja nimme elkoars hân,
Teknobbe en tewaaid,
Sa stean hja en somje en reizgje wer
Yn twieljochtdonker klaaid.
 
O myn beammen!
Oer jimme buiteroppe
Kroanebôge
Hat langstme my faken omfieren tôge
De foarjiersrein en simmerswierens yn;
As hjerstmisstoarmen gûlden
En oan ’e seekant stie sâltgrize skyn;
En hja fleach as in fûgel mei mearkeblâns,
As yn ’t moarnsrea jimm’ stiene yn ripige glâns.
 
Jimmer, o beammen,
Sjoch ’k fier jimme pylg’rjen en stean,
Moat oer de krunerige
Myn hert mei út wanderjen gean.
 
O myn beammen,
Dy’t hast de nacht sil ha,
Jimm’ skodzje de lânen dreamen,
Donker en wûnder ta!
 
Nei it Dútsk fan Berend de Vries

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *