DE ARBEIDERSHUZEN

DE ARBEIDERSHUZEN

 
Al wer oan gean ik har rigen lâns
Sa’t se yn myn tinken stean;
Hja bliuwe yn wêzen, al stoaren hja,
Hja koenen net fergean.
 
Hja steane dêr iepen; yn ’t bliere each
Sjoch ik it golle hert.
Hja hawwe har sobere sneinspronk oan,
Mei in blom yn ’e sinne set.
 
Mei hoedsters en freonen wie hjir myn thús:
Yn lyts bestek in wrâld,
Dêr’t jonkheid de romte beëagje koe
En hie by it folk syn hâld.
 
En dêrom sjong ik foar har myn liet
Fan al wat ús ferbûn;
En set yn lokkich dageljocht
It libben, dat ik dêr wûn.
 
     – Dan blinkt de sinne op glêzen en dak,
Hoe fleurich it húslok dêr stiet!
De fûken wierje; it boat oan ’e wâl
Op weachslach sêftkes fergiet.
 
De hinnen moudzje; de skuthûn wurch
Rêst fan it jachtsjen wat út,
Mar waaks stekt er de earen op
By eltse fûgelgelút.
 
Yn ’e hûs op syn pôle, by tiden de ljurk
Sjongt fûl it âlde liet;
’t Gewear op ’e deizen hat syn rêst
Oant de hjerst wer oer ’t wetter giet. –
 
Hjir is myn freonen har himpen went;
En sa stiet it wol foar har each,
Sa faak as in glim fan jonkheids ljocht
Yn ’e dream foarby har teach.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *