DE APELBEAM

Dit is it liet fan ’e apelbeam,
Jimmer wer in swiete dream,
Mar no lit ik it rinne;
No’t de apelbeam blomket yn heechste pracht
En de fûgels sjonge by dei en by nacht,
Wa soe dat ferneare kinne?

Hy stiet yn ’e grûn sa fêst en dreech,
Hy stekt syn tûken sa grutsk omheech,
Yn readwite pronk beblomme;
De takken flagje de himmel ta,
De swietrook strielet de sinnen sa,
Hoe moat dit komme, komme!

Hoe bisto it byld, myn apelbeam,
Fan it brûzjende libben, in ivige stream,
Dy’t komt mei hege weagen!
En al it lok fan in libbenstiid
It weag’t troch myn siele sa heech, sa swiid,
Hoe fier ek de jierren teagen.

Ik sjoch my sels wer yn bernetiid,
Yn it foarjier mei in blom sa bliid,
Hoe rûnen we om de earsten!
Mar kaam ús maat, de hjerst, tenei,
Dy’t gjin blommen en blêden lije mei,
Wy wisten ús ek wol te treasten.

Dan setten wy op ús muoike ta,
Ald minske sa gol, dy woe ús wol ha,
En har hôf, dat wie ús wille!
En al de pronk fan ’e wrâld falt ôf
By it moai fan dat âlde apelhôf
Dat gjin jierren wer bringe sille.

Mar hjoed yn ’e lije foarjiersdei
No is my alle lok wer sa nei,
En de hele wrâld om my hinne;
No’t de apelbeam blomket yn heechste pracht
En de fûgels sjonge by dei en by nacht,
Wa soe dat ferneare kinne?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *