BLOMMEJONGE

BLOMMEJONGE

 
Dyn antlit, sei ’k, is moaier as dyn blommen.
Dochs koft ik wol; hoe koe it oars hast rinne?
Hja duorren koart, mar doe hâlde ik noch oer
De knik, de glim, dy’t ik er by mocht winne.
 
Dochs moat er witten ha; by ’t earste moeten,
As ’t each foarbygeand trof it jonge wêzen,
In effen bûgjen: tank foar loaitsjens huld’
Oan ’t skiene? Ik wist net oars te lêzen.
 
Wie dit net sjongensstof foar stream sonnetten,
Faaks mei it strekke foar in pear kwatrinen;
Hja binn’ net heech en haww’ in rym te min,
Dochs drage hja eat fan in leaflik skinen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *