BELIBJEN FAN JONKHEID

BELIBJEN FAN JONKHEID

 
In gloed leit oer ’e dyk; de tichte kroane
Bringt ús de wrâlden yn,
Fier as de skippen gean.
De wolken sile, ljochtste jonkheids baan!
 
Ald is de ierde, it wetter jong;
It weag’t en batsket, nimt syn libben paad.
Dan boarter wyn dy’t strak de seilen spant;
En hearliker allinne is it fjoer.
 
It is in dei, dy’t fiere wegen wit,
In uterst eagenblik.
Hjir kamen gear ’t belibjen en de glâns,
In ljochte tún fan ierde’ krêft trochgloeid.
 
Ald man, âld man, sa swalkest do
En tsjochst de lânstreek oer?
De skrobbe wei, de finsterblink…
It is ús ljochte dei!
 
It is ús dei.
Wie ’t hert sa licht, it fjild sa rom?
Kom mei, o kom dan mei! It jonge libben
Giet troch it bloed en hat syn sterk gerûs.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *