BEAMSNOEIE

BEAMSNOEIE
 

De beammen wurde grutter, flak foar myn finster oer;
De beammen binne heech en de blêden wurde ticht.
Spitich! De berch yn ’e fierte is dêrtroch fertsjustere,
Komt mar skim’rich mear yn it sicht.
Op in moarn naam ik mes en bile
En eigenhandich sloech ik de takken der ôf.
Tsientúzen blêden falle my om ’e holle,
Tûzen heuvels komme foar it ljocht.
Ynienen, sa as wolkens en mist brekke
En dêr dwars troch hinne komt de blauwe himmel te sjen,
Of as it antlit fan in freon, dy’t men leaf hie,
En dy’t men wer sjocht nei lange ôfwêzigens.
Doe kaam der earst in freonlik wyntsje oan;
Dan ien foar ien fleagen de fûgels wer yn ’e beam.
Om myn geast rêst te jaan sjoch ik de súdeaster kant út;
As myn eagen ôfdwale gean myn tinzen ek fierder fuort.
Fan minsken is der gjin ien dy’t gjin foarkar hat foar dit of dat.
Fan dingen is der neat, dat gjin goed en tsjoed fan beide hat.
It wie net dat ik dy sêfte takken net lije mocht,
Mar leaver noch mocht ik dy griene heuvels sjen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *