AUKE ROUKES

AUKE ROUKES
 
Auke Roukes wie in flugge feint;
Oer iis koe er elts foarby,
En as op it Keatting de spylman striek,
Wa dûnse sa feardich as hy?
 
By it keatsen wie er wat mâns oan ’e bal,
Sloech op sa fier as er woe;
En gjin ien dy’t út ’e krite wei
De bal sa stjoere koe.
 
Auke Roukes wie in fleurige feint,
Om him rûn it jongfolk gear;
Hy boude foar har in nije wrâld
En holp har út it near.
 
Wat er sei en die, dat libbe sa;
It stie yn kleurich byld ;
En mannich reis waard mei him dien
Oer seeën nea besyld.
 
Hja neamden Auke in losse feint;
Hy wie wêr’t de flagge hong,
En út ’e merke kaam er net wei
Sa lang’t de fioele gong.
 
Wie er fuort, hy liet de boer de boer,
En wist fan hûs noch stûn’:
Och der wienen rju bodders sleau en droech
Ferslave oan ’e kij en de grûn !
 
En de fammen fan ’t gea, sa tinkt men faaks,
Dy woenen sa’n fint net ha?
Wat koen’ se bejeie mei in swift,
Dy’t rint nei de herberge ta?
 
O freonen, nee sa wie it net!
In feint mei dy flinke lea?
En dat libbene wêzen hage sa,
Syn boartsjen fertrette har nea.
 
Mar ’t soe net ha! Yn it âlde lân
Waard it de feint te near;
In langst en in freze yn ’e siele woechs,
En it libben naam in kear.
 
Oer ’e see nei it frjemde lân!
Dy dronkene skimen ûntflein… !
‘Farwol myn freon, en hâld dy goed!’
– Sa is wat fan ús fleur fertein.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *