AUGUSTUSSNEIN

It is sa stil; in blêdsje dat ferweecht
In bij dy’t rûnfljocht is al wat fergiet.
It lân is wiet, de loft is griis en stil,
Natoere hat in droev’nis, dy’t myn hert ferstiet.

Ik sjoch my sels, sa wurch en heal tenein,
En wat ik wie, sûn en fol jonge moed;
It libben wie in ljochte wei omheech,
De krêften wûnen oan yn eltse noed.

’t Is sneintemiddei; ’t folk rint op ’e dyk,
En mannich, mannich snein giet wer myn each foarby,
Fan boartsjen, wyld of stil, mar jimmer bliid,
En ’t fjild yn letter, rinnen flink en frij.

Al ’t moai is fuort. – Dochs stoar it net alheel,
De wjerskyn bliuwt, hoe djip de tiid fersinkt. –
En sjoch heech op ’e stâl’ de blommen noch op ’t fjild,
Hoe fleurich sill’ se stean, as moarn de sinne blinkt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *