AS MEN ALD WURDT

AS MEN ALD WURDT
 
     Krotten
 
Sân huzen yn it doarp steane leech, krotten hjitte it tsjintwurch;
In keamer mei twa bedsteden en de sinne ta de finsters yn;
In efterhûs dêr’t de bak stiet, en soms hingje der fûken.
Ek wol ris is der in gong nêst de keamer; dêr is dan fansels in
     foardoar yn.
Hjir wie it dat faam en boarters har thús hienen.
 
Rilke hat earne foar in jonge dichter sein:
‘Hawwe Jo net (om te dichtsjen) jimmer Jo bernetiid,
Dy kostlike, keninklike rykdom, dat skathús fan oantinkens?’
Ik wie sokken rie net brek; ik wist oars wol
Fan dykhúskes en arbeidershuzen, fan hiem en skuthûn,
Fan in boat oan ’e wâl, dat op weachslach fergiet.
O dy krotten, dy’t it libben hienen en dêr’t de wrâld iepen lei!
 
 
     De blauwe blommen fan Ate’ Marte
 
Ik siet op ’e bank yn it parkje om nei de blauwe blommen
     te sjen.
It wienen de moaiste fan it plantsoentsje, sa as it doe de
     moaiste yn ús tún wienen.
Ate’ Marte hie se fan Arjens Akke erfd, doe’t dy nei har nij hûs
     ferfear;
Dy hie as skipperswiif wol de wrâld yn west om wat
     seldsums en moais te finen.
Dy fan ús wienen wat donkerder blau mei wat giel en wyt
     der yn;
Mar dizze hawwe it moaiste blau dat der bestean kin.
Wy neame it no ridderspoaren.
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *