AS IK FUORTGEAN

AS IK FUORTGEAN
 
As ik fuortgean – oer bliuwt it greidefjild,
Dêr myn sangen oer hinne dreauwen.
– Is it net of wy selme bleauwen?
 
Oer bliuwe sil sinn’ gouden gloed.
En de wyn dy’t ús stal omaaide.
– En silligens dy’t op my saaide?
 
En minsken binne, waans wêzen ús naam;
In skoftke noch glânzet har dage.
Hja sille ús byldskyn drage.
 
En Fryslân sil bliuwe, as moed it hâldt,
En ús sangen dy’t har beneame.
Sa sill’ hja ús heechste noch dreame.
 
As wy fuortgean – oer bliuwt libben en ljocht,
Oant fersinke himmel en ierde.
Dan mei’ de Uneindige riede.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *