ALD

ALD

 
Ik begjin al aardich op jierren te kommen.
It soe dan oars hast de tiid wurde foar wize en ferheven
     dramastikken, sa as oaren wol yn har âlderdom makke
     hawwe;
Mar ik kin my sa net rêde mei sangen en tsjinsangen en de
     geasten fan alle ieuwen hawwe my net te bate west.
In Frysk epos sil ek wol neat mear wurde, of it soe in lyts
     eposke wêze moatte fan it meanen ôf oan it gersdruien ta.
Mar dan tink ik oan Douwe en Fedde; dy witte fan koaren en
     rigen en Pier Gerlfs sille hja sa min bang fan wêze as fan
     Simson.
(Sokken as de jonge Jehannes sille licht te frij rûndwale; oars,
     ik hie him lêsten noch wol efkes oer it hier strike wollen.)
 
Ik bin wol âld mar net earwurdich.
Ik sil net steatlik de keamer op en del rinne om wize wurden
     te sprekken tsjin in jonge ferearder;
En ik tink Eckermann soe besauwe, as him sok spul fan my
     ûnder de eagen kaam.
Poëzij net mear wat heechs en aparts, mar frij en nei it
     neatichste útgeande!
 
En dichters âld as syn Ekselinsje, lossinnich en bûten regel!
Mar as it belibjen op jin takomt en de âlderdom hat frijmakke?
As de dagen har freugde bringe en dy riist nei it ljocht?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *