ALD MAN YN ’E GREIDE

ALD MAN YN ’E GREIDE

 
Fan d’ iene foet op d’ oare stapt er ’t paadsje lâns,
De hannen oan ’e omslach fan ’e jas;
Gjin stokkeswaai as fan in jonge maat,
Allinne it gûnzjen fan ’e lidd’ge geast.
De greide troch op simmers skienste dei!
De bolle wyn yn ’t wezen, gouden gloed oer ’t fjild;
It reid sa heech as ea yn plumen stie,
En plat op ’t paadsje it tichte weversblêd.
Net mear as koart ferlyn mei swiere moed –
Ien dy ’t net hâlde kin – komt him de simmer oan;
Nou is it eigen wer. Wer sinen is de grûn,
De loft, en al wat striel’t en blinkt.
Hy sil noch libje; ’t hert sil gean nei ljocht,
Nei jeugd en krêft. As ea fan sinnen stjoerd?
De siele giet syn wegen, wûnd’re tocht
Troch it wide gea.
En fynt, en wol gjin rêst oant tiidsein komt.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *