Categorie archief: Verzamelde gedichten

DE TOCHT OP DE SEE FAN GALILEA

DE TOCHT OP DE SEE FAN GALILEA

Fersen 29032951
 
Dan oan de wetters oere
kamen gear de Kristus-folgers,
dy’t er sels hie útkard,
har toalve troch har goe-trouwe;
net wie yn harren twifel
dat hja yn Gods tsjinst
jerne woenen
oer de see reizgje.
Doe lieten hja de sterke stream
it heechhoarne skip
de lottere weagen
skiede, it suvere wetter.
It deiljocht ferteach,
de sinne gong nei syn rêstplak;
de see-befarders
nachtnevels omgriepen;
de mannen stribben
foarút yn ’e floed;
de fjirde tiid
fan de nacht wie komd.
De bringende Kristus
bewarre de weach-befarders.
Doe waard de wyn machtich,
stoarmwaar kaam op;
de weagen rûsden,
stream om ’e stjûne;
stridend foeren
tsjin wyn op de mannen,
hienen swier moed,
de siele yn soargen;
sels net betrouden
de see-befarders
oan lân te kommen
troch de stoarme oproer.
Doe seagen hja de wâldende
Kristus
oer ’e see hinne
sels gean,
farre te foet;
net mocht er yn ’e floed del
yn ’e see sinke,
want syn eigen krêft,
de hillige, hâlde him.
It hert wie yn freze,
de mannene moed;
eange dat de machtige fiand
it die te bedragen.
Doe spriek har ta har Drochten,
de hege himmelkening,
en sei dat hy har Hear wie,
ferneamd en machtich.
‘No moatte jimme
fêste moed fetsje;
wês net yn freze,
drag’ jimme dapper!
Ik bin Gods bern,
Syn eigen soan,
dy’t jimme tsjin dizze see
sil beskutte, tsjin dizze stream.’
Doe spriek tsjin him ien fan de
mannen
oer de skipsboard hinne,
de heechwurdige minske,
Petrus de goede,
woe net pine lije,
de wetters woede:
‘Asto it bist, de Wâldende,’ sei er,
‘de goede Heare
sa as my tinkt yn myn moed,
dan hjit my nei dy ta te kommen
oer dizze seestream,
droech oer it djippe wetter,
asto myn Drochten bist,
minskene momber.’
Doe hjitte him de machtige Kristus
te gean him temjitte;
hy wie dalik beret,
stoep fan it skip
en mei striden gong er
fuort nei syn frana ta.
De floed droech de man
troch de macht fan God;
oant er yn syn moed begûn
te eangjen foar it djippe wetter,
as er oankommen seach
de weach mei de wyn;
omwâlen him de floeden
fan de hege stream ringsom.
En krekt as er wankte yn syn hert,
sa wiek him it wetter wei
en hy yn ’e weach
sonk yn ’e seestream,
en hy rôp dêrop dalik
mei drift oan de Gods soan
en mei oandrang bidde
dat er him rêde
no’t er yn need wie,
de kriichsfeint yn benaudens.
 
 
Fersen 29582966
 
Doe naam him de almachtige,
de hillige by de hannen;
doe waard him wer ’t lottere wetter
fêst ûnder ’e fuotten
en hja tegearre te foet
beide gongen,
oant hja oer skipsboard
stapten út de stream,
en oan ’e stjûne siet
fan alle bern it bêste.
Doe waard it brede wetter,
de stream, bestille
en hja oan ’e oere kamen,
de see-befarders,
te lân meiinoar
út de wetters woedzjen.
 
 
DE YNTOCHT YN JERUZALIM
 
Fersen 36723734
 
Doe berikte
de bringende Kristus,
de goede, Jeruzalim;
kaam dêr him temjitte
mannich manskip mei wille,
wolgenegen;
ûntfongen him feestlik
en foar him bestruiden
de wei mei gewanden
en krûden tegearre;
mei strieljende blommen
en beammetûken,
it fjild mei palmen
wêr syn feart him fierde,
de wei dy’t Gods soan
woe begean
nei de glânzjende boarch.
Omringe him de skare,
de ljuwe yn lusten;
en lofsang liet rize
de manskip mei wille.
Hja seinen de Wâldende tank
dat sels hy kaam,
de soan fan David,
om te gean ta de manskip.
Doe seach de wâldende Kristus,
de goede, te Jeruzalim,
de bêste der minsken,
blinken de boarchwâl,
it bou fan de Joaden,
de hege hoarnsealen
en ek it hûs Gods,
fan al it wijde it meast bekoarjend.
Doe wâlde yn him
fieling om ’t herte;
doe koe net it hillige bern
it skriemen keare
spriek folle wurden
smertlik bedroeve,
it moed wie him swier.
‘Wea dy, Jeruzalim’ sei er,
‘datsto yn wierheid net wiste
de needlotsbeskikking,
dy’t dy noch sil komme;
hoest’ omringe silst wurde
mei legers krêft,
dat dy sill’ besitte
grammoedige mannen,
fyant mei folken;
dan silst frede net hawwe,
gjin skut by de minsken.
Hja komm’ hjir mei mannige
oerden en aksen;
roppen fan oarloch
ferneat’get dyn foltsskip;
fjoer en flammen
ferwoest’gje dizz’ wenten;
de hege muorren
falle ta moude;
gjin klibbe kin bliuwe,
gjin stien op ’e oare.
Woest lizze dyn steeën
om Jeruzalim hinne
fan de Joadeljuwe,
om’t hja net bekenne
dat komd har binne
de takomsttiden;
omt hja twifelmoed hawwe,
net witte dat ta har komt
des Wâldende krêft!’
Gong dan mei de mannichte
de mannene Drochten
yn de glânzjende boarch.
Sa’t it bern Gods
yn Jeruzalim
mei it minskefolk
teach mei it gefolchskip,
waard aller sangen it grutste
oanheve mei lûde stimmen;
mei hillige wurden
loofden hja de Lânwacht,
de minsken mannichte
fan de bern it bêste.
– De boarch wie yn opskuor,
it folk wie yn freze
en hja fregen skielk
wa’t it wol wie
dy’t dêr mei de manskip,
mei de machtige mannichte kaam.
Doe spriek tsjin har in man,
sei, dat dêr Jezus Kristus
fan Galilealân,
fan Nazarethboarch,
de bringende, kaam,
de wize wier-sizzer,
de manskip ta helpe.
Doe waard it de Joaden,
dy’t gram al him wiene,
grimefol yn it herte
en slim te moede,
dat de ljuwe him sa folle
lofgesang reden,
har Drochten loofden.
Doe gongen doldrysten,
dat hja de wâldende Kristus
tasprieken mei wurden,
en fregen dat er syn folchskip
swijen hjitte,
de ljuwe tsjin gûn,
dat hja him lof sa folle
mei wurden net joegen,
‘dat is dizze manskip,’ seinen hja,
‘leed,
dizze boarchlju.’
Doe spriek Gods bern dêrop
‘As jimme har lette,’ sei er,
‘dat hjir net meie de minskebern
des Wâldende krêft
mei wurden love,
dan sille it dochs roppe
hurde stiennen
foar dizze foltsskip,
sterke rotsen;
ear’t it ea net sil barre
dat men syn lof sprekt,
wiid oer dizze wrâld.’

 

IT GASTMIEL OP DE JIERDEI FAN HERODES

IT GASTMIEL OP DE JIERDEI FAN HERODES

(earste diel)
 
Fersen 27292745
 
Doe wiene yn it jier-tal
des Joadekenings
de tiden kommen,
sa as teld hiene
froede folksmannen,
dat hy berne wie,
ta it ljocht komd;
no wie de ljuwe’ brûkme
dat elts fan de jarlen
dat fiere soe,
de Joaden mei in gastmiel.
Doe waard dêr yn it gastseal
in weldige macht
fan mannen fersamle,
fan hartoggen yn dat hûs,
dêr’t har hear wie
op syn keningsstoel.
Kamen yn mannichte
de Joaden yn it gastseal
waard it hert har froalik,
bliid yn har boarst;
hja seagen har gasthear
brocht yn ferheuging.
Droegen hja wyn yn ’t fertrek,
ûnfersneine yn skalen.
Skinkers, rûngeande,
gongen mei gouden kannen.
Freugde wie dêr binnen,
lûd yn it hal-seal,
de helden dronken.
Hie syn lust dêr oan
de lânsharder,
wat er de manskip it measte
ta wille soe biede.

 

FERKUNDIGING OAN MARIJE

FERKUNDIGING OAN MARIJE

Fersen 259269
 
‘Heil dy, Marije,’ spriek er,
‘do bist dyn Heare leaf
de Wâldende wurdich,
want do wiisheid hast,
frou fol genede.
Do silst wêze
foàr alle frouwen wijd.
Haw net folslein moed,
frees net foar dyn libben;
ik kaam ta ûnk net hjir hinne
en bring net bedraagjend ding!
Do silst wêze ús Drochtens
mem, mids de mannen,
silst it feintsje foede,
de hege himmelkenings soan;
dy sil Heilân ta namme
mids de minsken ha.
It ein sil net komme,
des wide ryks weinpunt,
wêr Hy oer wâld hat,
de ferneamde folksfoarst.’

 

FERKUNDIGING FAN DE BERTE

Oersettingen fan fragminten út de Heliand

FERKUNDIGING FAN DE BERTE FAN
JEHANNES DE DOPER
 
     Fersen 94170
 
Doe wie de tiid kommen,
dy’t oansein hiene
wize mannen mei wurden,
dat it wijde Gods
Zacharias soe betsjinje.
Doe wiene der gearkomd folle
dêr te Jeruzalim,
Joadske ljuwe
út de wrâld ta it wijde,
wêr’t hja de wâldende God
swiden deemoedich
bidde soene,
de Hear om syn hulde
dat de himmelkening
fan leed har ferloste.
De ljuwe stiene
om it hillige hûs,
en de heechstelde man
gong yn ta it wijde.
It oare folk bide
om it hillige hinne,
Hebrieuske ljuwe
oant de froede man
folfierd hawwe soe
des Wâldende wille.
Sa’t er de wijreek droech,
de âlde yn ’t hillige
en om ’t alter gong,
mei syn reekfetten gong
de Machtige te tsjinjen,
folfierde fromsinnich
syn frana’s
Gods tsjinnerskip,
swiden willich,
mei in suver sin
sa as me de Heare
sil jerne folgje;
ferbjustering sloech him
skrik yn it hillige;
hy seach der in ingel Gods
binnen yn it wijde;
dy spriek him ta mei syn wurden;
hjitte dy froede man
befreesd net te wêzen,
hjitte him net te eangjen;
‘dyn dieden,’ sa sei er,
‘binne de Wâldende wurdich
en net oars dyn wurden;
dyn tsjinst is Him tank
dat sok tinken do hast
oan des Ienen krêft.
Dy syn ingel ik bin,
Gabriël bin ik hjitten,
dy’t ik jimmer foar God stean,
foar des Alwâldende each
as er nèt yn syn tsjinst my
earne hinne wol stjoere.
No hjitt’ er my dizz’ wei te farren,
hjitte dat ik dy kundigje soe
dat dy in bern wurdt berne
fan dyn âld frou,
dy beskern sil wurde
yn dizze wrâld,
in wize yn wurden,
dy’t nea yn syn libben
gjin lîth sil drinke,
gjin wyn te wrâld.
Sa hat de needlotsbeskikking
it mjittende, beoardere
en de macht Gods;
hjitte my dy te sizzen
dat dy soe wêze genoat
fan de Himmelkening,
datsto him goed soest hoede
kweekje troch trouwe;
sei dat er him eare safolle
yn Gods ryk
soe skinke.
Hy sei dat de goede
Jehannes ta namme
soe hawwe,
gebea sa it te neamen,
it bern as it kaam;
sei dat er Kristus genoat
op dizz’ wide wrâld
te wurden stie;
Syn eigen soans,
en sei dat hja ringen
hjirhinne op Syn boadskip
beide kamen.’
Zacharias doe joech him reden
en tsjin him spriek,
tsjin Drochtens ingel,
en oer dy dingen
spriek er fan wûnder en oer dy wurden;
‘hoe kin dat,’ sei er
‘sa fier yn ús libben?
It is dochs te let
sa te gewinnen
asto mei dyn wurden it spriekste.
Want wy hien’ earst oan jierren
krekt tweintich
winters yn dizze wrâld,
ear’t tà my kaam ’t wiif.
Doe wien’ wy tegearre
oan winters noch santich
te bank en te bêd
sûnt ik har ta breid keas;
sa’t wy yn ús jonkheid
ferkrije net mochten
dat wy in erfwacht
hawwe koenen,
op te bringen op telleflier.
No’t wy bejierre binne
hat jeld ús benommen
manlike dieden,
dat wy binne yn ’t sjen ferswakke
yn it rinnen somjend,
’t fleis is ús ferfallen,
it fel yn tearen,
ús krêft is belune,
it lichem fertoarre
ús oansjen
feroare
ús moed en ús machten
om’t wy sa mannich dei
dizze wrâld bewennen;
sa is ’t my in wûnder
dat it sa sil komme
asto mei dyn wurden it spriekste.’
– Doe waard de himmelkeningsboade
smertlik bedrôve
dat om syn boadskip
hy him sa ferbaasde
en dat hy net woe betinke
dat de hillige God
hie macht him te meitsjen
sa jong as er earst wie,
it sels te bewurkjen
as Hy dat dwaan woe.
Beskerre doe ta straffe
gjin wurd mear te sprekken
mei syn mûle te meldzjen,
‘ear’t dyn bern wurdt berne,
fan dyn frou op jierren,
in feintsje kweke,
bloedjong berne
út goed geslacht,
in glâns op dizz’ wrâld;
dan silsto wer sprekke,
de stimme wâld hawwe,
net stom silste wêze
in langere tiid.’

 

BEAMSNOEIE

BEAMSNOEIE
 

De beammen wurde grutter, flak foar myn finster oer;
De beammen binne heech en de blêden wurde ticht.
Spitich! De berch yn ’e fierte is dêrtroch fertsjustere,
Komt mar skim’rich mear yn it sicht.
Op in moarn naam ik mes en bile
En eigenhandich sloech ik de takken der ôf.
Tsientúzen blêden falle my om ’e holle,
Tûzen heuvels komme foar it ljocht.
Ynienen, sa as wolkens en mist brekke
En dêr dwars troch hinne komt de blauwe himmel te sjen,
Of as it antlit fan in freon, dy’t men leaf hie,
En dy’t men wer sjocht nei lange ôfwêzigens.
Doe kaam der earst in freonlik wyntsje oan;
Dan ien foar ien fleagen de fûgels wer yn ’e beam.
Om myn geast rêst te jaan sjoch ik de súdeaster kant út;
As myn eagen ôfdwale gean myn tinzen ek fierder fuort.
Fan minsken is der gjin ien dy’t gjin foarkar hat foar dit of dat.
Fan dingen is der neat, dat gjin goed en tsjoed fan beide hat.
It wie net dat ik dy sêfte takken net lije mocht,
Mar leaver noch mocht ik dy griene heuvels sjen.

 

FERSEN FAN YU AN CHIN

FERSEN FAN YU AN CHIN LEZEN OAN BOARD FAN IN
SKIP
 
Ik nim Jo fersen yn ’e hân en lês dy by it skynsel fan in kers.
– De fersen haw ik út; de kers is tenein; dage is noch net
     kommen.
Mei pynlike eagen sit ik by de útbarnde kers noch yn it tsjuster,
En lústerje nei de weagen dy’t, dreaun fan de wyn, tsjin de
     boech fan it skip klotse.

 

TWA FERSEN FAN T’AO CH’IEN

TWA FERSEN FAN T’AO CH’IEN (365427 N. Kr. )
  
     By it lêzen fan it boek fan heuvels en seeën
 
Yn ’e junymoanne waachst heech it gers,
En om myn húske weevje de tichtbeblêde beamtûken;
Der is gjin fûgel dy’t net hâldt fan it plak dêr’t er rêst
En ik haw ek myn reiddutsen húske leaf
     Ik haw it ploegjen dien,
     Ik haw it sie siedde,
No haw ik wer tiid om sitten te gean en in boek te lêzen.
Yn ’e smelle leane binn’ gjin djippe spoaren;
De rydtugen fan myn freonen keare faak mar werom,
Mei wille skink ik my yn fan myn maiwyn
En ploaitsje wat fan it slaad dat yn myn tún groeit.
In edel reintsje komt stil út it easten op,
En in sêfte wyn hâldt it selskip.
Myn tinzen driuwe loom oer de skiednis fan kening Chou,
Myn eagen dwale oer de printen fan Heuvels en Seeën;
Yn ien loaits sjoch ik it hele heelal oer.
– Nea sil hy lokkich wêze, wa’t sok in geniet gjin behagen jout.
 
 
     It jonge nôt
 
Rêd de jierren, net werom te roppen.
Plechtich de stilte fan dizze eale moarn.
Ik sil myn foarjiersklaad oantsjen
En wol nei it oprinnende fan de eastlike heuvel ta
By de berchstream toevet in mistwolken,
– Toevet in eagenblik en giet dan útinoar.
Der komt in wyn op oanwaaiend út it suden,
Dy’t fûl oer de fjilden mei it jonge nôt boarstelt.

 

BESYK FAN IN FREON BY SYKTE

BESYK FAN IN FREON BY SYKTE

Ik haw sa lang siik west dat ik de dagen net mear tel;
Treurich sjirpjend yn it strûkguod ûnder myn dakrâne
De mosken fan ’t winter sjonge de moarns en de jûns.
– Mei ynspanning kom ik oerein en lynje swier op myn bêd;
Wankeljend stap ik nei de doar fan myn foarhofke ta.
Dêr moetsje ik krekt in freon dy’t my opsykje wol,
Just as wie ik dêr komd om him te begroetsjen;
Hja nimme myn bank en sette dy yn ’e jûnssinne;
Hja spriede myn tekkens út en ik leun tsjin in balkonspylder
     oan.
In rêstich petear is better as hokker medisyn ek;
Swietwei komt der wer fielen yn myn ferstive hert.

 

UNWIIS SJONGEN TUSKEN DE BERGEN

UNWIIS SJONGEN TUSKEN DE BERGEN

Der is gjin minske dy’t net syn eigen gebrek hat,
En myn gebrek is it meitsjen fan fersen.
Fan tûzen bannen fan it libben haw ik my frij makke,
Mar dy swakkens is my noch bybleaun.
Eltse kear dat ik in moai lânskip sjoch,
Eltse kear dat ik in leave freon moetsje
Ferhef ik myn stim en bring myn fersen út,
En ik bin sa bliid as hie ik in God op myn paad troffen.
 
Jimmer, nei de dei dat ik band wie nei Hsünyang
Haw ik de hele tiid tusken de bergen tahâlden.
En faak as ik in dichtstik beëindige hie
Klautere ik allinne de wei op nei de Easterske Rots.
Ik lynje tsjin de banken fan wite stien;
Ik skuor mei de hannen de griene lauriertakke del,
Myn ûnwiis sjongen ferbûket dellen en klingen;
De apen en de fûgels komme om nei my te gloerjen.
Om’t ik bang wie fan de wrâld belake te wurden
Hie ik in plak útsocht dêr gjin minsken komme.