Myn moaiste rigels - Geart van der Meer

1. Har earizer blinkt yn de sinne fier (S11)
   
   
2. De loft is ek sa moai en klear
   En de wyn waait út it easten. (S13)
   
   
3. Dêr stiet hja no stil yn 'e moaie dei
   En sjocht oer it fjild om har hinne,
   En laket ris tsjin 'e lytse bern,
   Dy't troch 'e buorren rinne. (S17)
   
   
4. En lokkich hy dy't, wurch fan 't sjen, bewarre
   It sieleprint fan moai yn jonkheid garre! (S22)
   
   
5. Yn bernetiid is alle libben wille (S23)
   
   
6. De kowewazem lûkt troch d'iepen doar omheech. (S31)
   
   
7. En fan 't miedlân kaam as pypkeniel
   De rook fan it hea oanwaaien. (S34)
   
   
8. En dy't oan 't Frysk syn tinzen tabetrout,
   Dy hoecht gjin rom of eare te ferlangen. (S40)
   
   
9. De wjerskyn bliuwt, hoe djip de tiid fersinkt. - (S43)
   
   
10. Fan leechste sinnen komt de djipste fieling (S47)
    
    
11. Mar feint of man, dat is swierder stik,
    Dat litte de measten sitte. (S60)
    
    
12. En troch it lytse finster dûnset
    Yn 't stof in lichte sinnestriel. (S63)
    
    
13. Dit is it suverst lok: de tinzen gean te litten
    Ut farkjen sûnder hâld. (S73)
    
    
14. - Want kleie oer 't ferlerne is fan lok 't begjin. - (S81)
    
    
15. Ljochte ierde wie myn leafde
    Mei har hertslach gong myn hert. (S87)
    
    
16. O poezije' siel en djipste boarn':
    It doe yn 't hjoed wer wûn; ta skiente brocht
    Wat net as libben wie! Wa klaget dan
    Om wat fergong? It stiet yn heger ljocht! (S135)
    
    
17. De froastwyn strykt oer 't reid,
    En oars gjin lûd as eigen flugge skek. (S151)
    
    
18. In klompke libben dat wringt en rikt
    Yn begearens twang ferlern. (S200)
    
    
19. De faam is by buormans faam om de feint wat te pleagjen (S206)
    
    
20. Ik freesde noch foar in polysjeman, mar hy liet my yn wêzen. (S216)
    
    
21. 'Myn P....' hearde ik him doe sizzen, en dy wurden haw ik bewarre. (S222)
    
    
22. Net opmakke as in byld, mar sa't de siele it oanbringt. (S222)
    
    
23. De siele giet syn wegen, wûnd're tocht
    Troch it wide gea.
    En fynt, en wol gjin rêst oant tiidsein komt. (S230)
    
    
24. En as er wer stil is, en Koarnwert slacht de holle net sa mear,
    Dan sil er sizze: by my is er weikomd en by my komt er wer. (S232)
    
    
25. Wat bin ik mear as d'ierde dêr 'k fan kaam? (S241)
    
    
26. Ommers, jimm' witte, it is mei it Frysk wat oars as mei in echte taal; (S250)
    
    
27. En al praat ik der sa net oer, ik haw dochs ek de groeden,
    dy't spyt der yn dreaun hat. (S250)
    
    
28. Ik bin wol âld mar net earwurdich. (S252)
    
    
29. En ik tink Eckermann soe besauwe, as him sok spul fan my
    ûnder de eagen kaam. (S252)
    
    
30. Mar as it libben op jin takomt en de âlderdom hat frijmakke? (S252)
    
    
31. De sinne hâldt syn ljochte himmelgong,
    En minske' hert syn wûnderlik begear. (S254)
    
    
32. En siele hat - o dream yn simmerlân -
    Yn ierdsk begean fan it tideleaze wûn. (S254)
    
    
33. It is in minske, iepener op dichters baan
    As wenst wol ha woe, fij fan skuttend byld;
    Hy jout him oer oan dy't ta 't libben giet,
    In feint, in bern, en sûnder pols of skyld. (S 254)
    
    
34. Mar sa'n fers wol nei de minsken ta,
    ...
    En effen in glim jaan yn donker keamerromt' (S259)
    
    
35. No stean 'k as heiden slein oan tsjerkeweach. (S 260)
    
    
36. Sa mei it wêze dat in selde liet
    Sjongt God en leafde, heitelân, natoer. (S260)
    
    
37. En dan wer de man op syn stoel, dy't mei it tou de hikke foar my iepen lûkt. (S267)
    
    
38. En mear ferskynt: 'k sjoch heit' en memme tiid,
    Har freugden byldzjend tsjin 'e kleare loft;
    Fier bûten hjoed en syn benearjend stik,
    Ut wan-kâlt wei en roppers lûd geroft. (S277)
    
    
39. .. Mar by in pôle gers kamen de triennen my yn de eagen (S282)
    
    
40. Foarút? Omheech? Hjir is de heechste bloei,
    In goddelike glim yn 't al-ferfoljend hjoed. (S 317)
    
    
41. In paad yn 'e finne, dêr't oan wjerskanten de klaver opbollet -
    Kinsto it litte der in hânfol ôf te skuorren? - (S323)
    
    
42. En de lepen soenen my útlaitsje as ik it leechlân ynkaam om nei har aaien te sykjen. (S374)
    
    
43. Nee, ik bin net botte earnstich; mar wat in licht âld mantsje.
    Mar in earnstich âld man, dat is ommers as in profeet; (S374)
    
    
44. Mar it is ek memme fleurige jonkheid sa't hja meiinoar yn de moanneskyn de opfeart del ride (S376)
    
    
45. Earst de âlderdom hat mei wat wiisheid oerwinne kinnen,
    En foar wat 'moai en suver' hjitte, hat hja de dingen fan de minske steld. (S377)
    
    
46. En no sit ik hjir mei myn beide stokken nêst mij, yn de waarme strieling dy't de himmel jout,
    En de wyn, dy't fan de ierde is, bringt my it libben bewegen fan de beamtûken. (S378)
    
    
47. Mar in earnstich âld man, dat is ommers om skou foar te wêzen. (S384)
    
    
48. Der binne Fryske fersen wêrfan ik, eltse kear as ik se wer sjoch, sis: wat is dat moai! (S389)
    
    
49. Mar ik sis: 'Kom do mar ris op mei in poëem fan dyn Masters dat my mear docht as dizze Fryske fersen.'
    En dan hat er neat mear te sizzen. (S389)
    
    
50. - O, dy Keats dy't op in hikke springt om de 'floed fan it lân'te sjen as de wyn oer de raaien strykt! (S395)
    
    

Publisearre 17 juny 2008